Miku im,
Të gjithë duan të dinë kush jam.
Kjo është pikërisht arsyeja pse nuk do ta mësoni kurrë.
Kam parë si ndërtohet dhe si shkatërrohet besimi i një populli — jo nga armiqtë, por nga ata që votojmë çdo katër vjet me shpresë dhe i gjejmë sërish në të njëjtën kafene, duke marrë vendime pa ne.
E hapa kafenenë time si hapësirë politike sepse nuk kishte tjetër. Çdo zyre ishte mbyllur. Çdo platformë ishte shitur. Por kafeneja mbetet e hapur. Gjithmonë ka qenë e hapur.
Kjo ishte ideja fillestare. Jo hakmarrje. Jo ambicie personale. Vetëm një pyetje e thjeshtë: nëse ata i marrin vendimet e mëdha në kafene — pse kafja nuk mund të jetë vendi ku ne marrim vendimet?
“Nuk e themelova LKK-në për t’u bërë dikush.
E themelova që ideja të bëhet dikush.”
Nuk dua të di kush je. Kjo nuk është modesti — është parim. Sistemi funksionon vetëm nëse vota jote është e pavarur nga frika. Dhe frika fillon kur dikush di se si ke votuar.
Vendosa të mbetem anonim jo nga frika — por nga bindja. Lëvizjet e mëdha nuk kanë nevojë për heroin e tyre. Kanë nevojë për strukturë, për ide dhe për njerëz që besojnë. Sapo lëvizja identifikohet me një fytyrë, bëhet lëvizja e atij njeriu — dhe njeriu mund të blihet, të kërcënohet, të lodhes, të gabohet.
Ideja nuk mund të blihet. Ideja nuk lodhet. Ideja nuk del foto me dyer të mbyllura.
Për këtë, çdo votim është i verbër. Çdo anëtar është i barabartë. Çdo kafene që mblidhet me pesë njerëz fiton një zë.
Njerëzit që do ta drejtojnë këtë lëvizje do jenë më të mirë se unë. Më të guximshëm. Më publik. Më të gatshëm për sakrificat e dukshme. Unë do jem ai që sigurohet që sistemi funksionon — që formula është e drejtë, që rregullat mbrohen, që askush nuk e merr lëvizjen si pronë të vet.
Roli im nuk është të udhëheq. Roli im është të sigurohem që askush tjetër nuk mund ta prishë atë që kemi ndërtuar.
“Demokracia e vërtetë nuk ka nevojë për shpëtimtar — ka nevojë për arkitektë që fshihen pas mureve.”
Nëse ke lexuar deri këtu, di tashmë gjithçka që duhet të dish për mua. Jam dikush nga Kosova që u lodh duke pritur. Njëlloj si ti.
Ndryshimi i vetëm mes meje dhe teje është se unë vendosa të ndërtoj tavolinën, jo të pres ftesë.
Tani tavolina ekziston. Ulu.