Unë nuk ekzistoj.

Të gjithë duan të dinë kush jam.
Kjo është pikërisht arsyeja pse nuk do ta mësoni kurrë.

Jam nga Gjilani. Kam 32 vjet. Kam parë si ndërtohet dhe si shkatërrohet besimi i një populli — jo nga armiqtë, por nga ata që votojmë çdo katër vjet me shpresë dhe i gjejmë sërish në të njëjtën kafene, duke marrë vendime pa ne.

Kjo ishte ideja fillestare. Jo hakmarrje. Jo ambicie personale. Vetëm një pyetje e thjeshtë: nëse ata i marrin vendimet e mëdha në kafene — pse kafja nuk mund të jetë vendi ku ne marrim vendimet?

Vendosa të mbeteм anonim jo nga frika — por nga bindja. Lëvizjet e mëdha nuk kanë nevojë për heroin e tyre. Kanë nevojë për strukturë, për ide dhe për njerëz që besojnë. Sapo lëvizja identifikohet me një fytyrë, bëhet lëvizja e atij njeriu — dhe njeriu mund të blihet, të kërcënohet, të lodhes, të gabohet.

Ideja nuk mund të blihet. Ideja nuk lodhes. Ideja nuk del foto me dyer të mbyllura.

Kur isha i vogël në Gjilan, gjyshi im çdo mëngjes pinte kafen e tij dhe lexonte gazetën. Kishte mendime të forta — për politikën, për fqinjët, për shtetin. Mendime që nuk i dëgjoi kurrë askush me pushtet. Jo sepse ishin të gabuara. Por sepse nuk kishte strukturë që t'i çonte lart.

LKK është ajo strukturë. Vonë për gjyshin tim. Në kohë për fëmijët e tij.

Njerëzit që do ta drejtojnë këtë lëvizje do jenë më të mirë se unë. Më të guximshëm. Më publik. Më të gatshëm për sakrificat e dukshme. Unë do jem ai që sigurohet që sistemi funksionon — që formula është e drejtë, që rregullat mbrohen, që askush nuk e merr lëvizjen si pronë të vet.

Roli im nuk është të udhëheq. Roli im është të sigurohem që askush tjetër nuk mund ta prishë atë që kemi ndërtuar.

Nëse ke lexuar deri këtu, di tashmë gjithçka që duhet të dish për mua. Jam dikush nga Kosova që u lodh duke pritur. Njëlloj si ti.

Ndryshimi i vetëm mes meje dhe teje është se unë vendosa të ndërtoj tavolinën, jo të pres ftesë.

Tani tavolina ekziston. Ulu.